Mehdi Mojahid

Mehdi Mojahid is een choreograaf, danser en performer gevestigd in Brussel. Na talrijke residenties in Montreal, Berlijn, Marseille en Brussel, heeft hij een praktijk ontwikkeld waarin choreografie een kritisch instrument wordt om identiteiten, verhalen en hun inschrijvingen in lichamen te bevragen. Zijn stukken – Danse de Silence (2017), Hagioscope (2018-2020), FUCK SOMA : addiction (2020), FUCK SOMA 2 : assimilation (2023) – verkennen de spanningen tussen culturele erfenissen, sociale normen en verlangens naar heruitvinding.

Deze heruitvinding verloopt via een herappropriatie: zich verhalen, technieken en gebaren opnieuw toe-eigenen, om ze elders te laten afdrijven en andere mogelijkheden te openen. Naast zijn eigen creaties wordt hij regelmatig gevraagd als artistiek medewerker. Hij werkte onder meer als performer voor Romeo Castellucci (Das Rheingold, 2023), danser voor Olivier Py (Henry VIII, 2023). Hij werkt mee aan de choreografie van projecten van Rafael R. Villalobos (Tosca, 2021 en 2026), Hakim Bouacha (Cliché, 2026) en een tiental Brusselse drag- en cabaretartiesten sinds 2022.

Zijn werk is verankerd in langdurig onderzoek: als laureaat van de beurs L’L – Recherche Chercher Autrement (2019-2024) heeft hij een bijzondere methodologie gevolgd waarbij onderzoek en creatie met elkaar verweven zijn. In 2025 is hij geselecteerd voor een schrijversresidentie van de Fédération Wallonie-Bruxelles in het Centre Culturel de Rencontre Abbaye Neimënster. Hij is ook de auteur van Tracer sa danse (L’L éditions, 2025), dat een deel van deze aanpak weergeeft.

Mehdi Mojahid werkt aan een choreografisch project met een tweelingbroer in de hoofdrol. Vertrekkend vanuit een matrix van de codes van de representatie van mannelijkheden die zijn wortels vindt in een onbekende passage van de Odyssee van Homerus, de episode van het eiland van de Lotophagen.