Boundary Games

“We moeten het hebben over het virtuoze stuk Boundary Games, dat misschien wel het meest subversieve is van alle stukken van het Kunstenfestivaldesarts. Dat is wat de fragiele slag van het leven beweert, die klopt in de plooien en vouwen van een deken en die de enige object lijkt te zijn dat Léa Drouet interesseert. Ze ziet haar voorstelling Boundary Games nog steeds groots, als een performance, maar ook als een textuur geassocieerd met een gebrek aan middelen. Ze tekent op het lege podium een grijze wereld, gezien door de gebaren van mannen en vrouwen die dekens verfrommelen en gladstrijken, waarin soms een scherpe klank losbarst, losgekoppeld van de omringende realiteit. Léa Drouet tilt de performer naar het hoogste niveau en maakt van zijn macht om te handelen iets unieks, heel reëels, dat ook deelneemt aan een aandacht, een verantwoordelijkheid die lang in de hersenen blijft hangen. En onze gedachten stort in het aangezicht van de idiotie. Wat is er intelligenter dan de toeschouwer de wens te geven om te verdwalen in een plaats vol plooien, in de ademhaling van een hele wereld die verboden is door een verdoofde politiek? In Boundary Games stijgen we op in het gebaar van de ander.”

Fragment uit de ongepubliceerde tekst “Salut à toi ô mon frère” van Sylvia Botella, juni 2018