Geweld

Het weerstaan van de toewijzing aan passiviteit begint misschien hier: in staat zijn om te voelen en te experimenteren. De ervaring van geweld hernemen, niet langer alleen als iets dat door sommigen wordt ondergaan en door anderen wordt uitgeoefend, maar als iets dat ons allen doordringt. Geweld is niet alleen het lot van een macht die ons machteloos maakt. Het is ook een kracht die we kunnen inzetten om het vermogen om te zien, te handelen en anders te leven terug te winnen. Alleen op het podium begint Léa Drouet met het volgen van het parcours van haar grootmoeder Mado, die als klein meisje velden en wegen moest oversteken om te ontsnappen aan de razzia van de Vél d’Hiv’. Van daaruit traceert de regisseur de oversteek van grenzen die vandaag de dag andere kinderen het leven kost. In de openingen die de doden die worden geteld scheiden van alle doden die niet tellen, probeert ze herinneringen en verhalen voor de toekomst samen te stellen. De kunstenaar werkt op een ruimte die voornamelijk bestaat uit zand, wat doet denken aan gebroken gebieden, gescheiden door grenzen of beschadigd door torens. Hoewel het zand perfect in staat is om sporen te bedekken en sporen van geweld uit te wissen, draagt het ook afdrukken. Léa Drouet vormt dit landschap waar het geëngageerde lichaam overgaat van getuige naar actrice en van actrice naar verteller, alsof de breuklijnen vooral nieuwe ontmoetingen mogelijk maken. Dan komen er geleidelijk aan andere positioneringen, andere mogelijkheden tot actie en andere aandacht voor detail en het kleine naar voren. Want het is misschien in de breekbaarheid van de zandkorrels dat de fundamenten, zowel broos als solide, van een wereld die in staat is om haar conflicten anders aan te gaan dan in de vorm van het slagveld en de gegeneraliseerde staat van oorlog, zich onderscheiden.

— Camille Louis, Dramaturg