Hier legateer ik wat niet van mij is

Met de solo Ici je lègue ce qui ne m’appartient pas begeeft de Brusselse choreograaf Habib Ben Tanfous zich op het spoor van wat hem constitueert. Nog voor zijn geboorte erft Habib, achterkleinzoon van Habib, deze naam en zijn verhaal. Hoe nemen deze verhalen een plaats in in zijn leven? Waar bevinden ze zich? Zijn ze echt van hem? Habib Ben Tanfous put inspiratie uit familiearchieven, jeugdherinneringen en recente persoonlijke gebeurtenissen en maakt van zijn lichaam het epicentrum van zijn onderzoek en de drager van zijn taal. Visceraal, delicaat, singulier, zijn vocabulaire vertaalt de intieme ambivalenties van een alomtegenwoordig erfgoed en rondom welke hij een scherpe en ontroerende dans componeert. Huiveren, fluisteren, zich oprichten, vooruitkijken, zich soms omdraaien, zich ontdoen van de patrimoniale last terwijl hij zich voedt met zijn rijkdom, zich hechten aan zijn vreugden terwijl hij zijn melancholie accepteert. In het hart van deze veelvuldige bewegingsvariaties schuilt de poging om de echo’s van het verleden te beantwoorden door het heden te bewonen.

Door in dialoog te treden met de muziek en de stemmen die de ruimte bevolken, herinnert Habib Ben Tanfous ons eraan dat we niet alleen zijn, maar omringd door de aanwezigheid van gisteren, vandaag en morgen. Via hen ondervraagt hij ons: van die dingen die ons worden nagelaten, wat op zijn beurt door te geven? Van zoon op vader en van vader op dochter. En aangezien het leven de cyclus volgt die we kennen, is het dan niet nog tijd om op adem te komen, te zingen en te wervelen?

Ici je lègue ce qui ne m’appartient pas is tegelijkertijd een testamentaire akte en een liefdesverklaring. Uit dit antagonisme komt een onverbiddelijke kracht voort: die van de bevestiging van de kracht, zowel meervoudig als uniek, om van zichzelf en van de wereld te zijn.

Tekst: Hanna El Fakir