Ik heb een zwaard

In dit stuk zet Léa Drouet haar werk voort om gevestigde beelden te ontcijferen, evenals haar engagement in het zoeken naar de schuine lijnen waarlangs singulariteiten, klein en geminoriseerd, vorm krijgen beschut tegen de blikken en zich verzetten tegen het verstikken van representaties. Ze is niet van plan de kindertijd anders voor te stellen, maar begint eerder met het observeren en bevragen van de mechanismen waarmee onze beschaving het kind inderdaad ‘kadert’, in de dubbele betekenis van het fabriceren van beelden en gedragingen.

Al heel lang, waarschijnlijk al sinds het begin van de tijd van de verhalen, praat ‘men’ over kinderen. Kinderen die geofferd, slachtoffers, gered, beschermd moeten worden; kinderen die delinquent, afwijkend zijn, die gecorrigeerd, opgevoed, gevormd moeten worden… En parallel daaraan veroordelen we en hebben we, zodra we het een naam hebben gegeven, een levensvorm veroordeeld die we tot object hebben gemaakt: infans betekent in het Latijn degene die niet spreekt.

In plaats van zich te interesseren voor dit object ‘kind’ door het te willen laten spreken; in plaats van te willen praten over, praten voor wie al te vaak een praten zonder kinderen is, slaat de regisseur de omgekeerde weg in: ze verliest haar interesse, keert zich af van het hete punt dat onthuld moet worden en begint niet naar kinderen te kijken, maar misschien vanuit hen te kijken. Welke structuren, die rond het kind zijn geplaatst om voor hem te zorgen, uiteindelijk zijn plaats innemen door het vorm te geven op basis van gevestigde en geërfde interpretatiekaders? Hoe kan het, door een soort angstaanjagend looping-effect, dat het beeld dat de instellingen die verantwoordelijk zijn voor kinderen (nationaal onderwijs, opvangtehuis, jeugdrecht, PJJ…) van hen hebben, uiteindelijk de enige vorm van bestaan is waarin ze moeten passen? En wat lukt er soms om ‘net ernaast’ te ontstaan?