Spongebabe in L.A. (4 Love & Anxiety)

Hoe kun je blijven creëren als het lichaam uitgeput raakt? In Spongebabe in L.A. (4 Love & Anxiety) roept Mercedes Dassy het archetype van de pop-icoon op als een lichtgevende en tragische dubbelganger, een belichaming van een droom en een duizeling. Een krachtige en verontrustende solo, tussen een verklaring van artistieke onafhankelijkheid en een schreeuw van het lichaam in transformatie.

Mercedes Dassy baseert zich op de verbeelding van de popzangeres en verkent een figuur die zowel fascinerend als tragisch is, een symbool van een blootgesteld lichaam, gevangen tussen artistieke eisen en innerlijke duizelingen. Op het kruispunt van dans, concert en autofictie doorkruist Spongebabe in L.A. de drempels van een burn-out en schetst mogelijke wedergeboortes. De kunstenaar bevraagt de transformatie: niet als een performatieve opdracht, maar als een traag, onvolmaakt, soms pijnlijk, altijd fragiel proces. Op de grens van elan en uitputting, van de behoefte om te schitteren en die om te verdwijnen, opent zich een ruimte van radicaal vrije expressie. Alleen op het podium, in een ruimte die de coulissen van een toekomstig concert lijkt te zijn, verkent de danseres en choreografe haar eigen metamorfoses: fysiek, professioneel, intiem. Gemarkeerd door het moederschap, doorkruist door angst, wordt deze creatie een doorgangsoord. Een einde van een cyclus. En misschien, in de holte van deze innerlijke nacht, het begin van een vernieuwing.

– Tekst geschreven door Wilson Le Personic