Water, de ontheemde van het levende water

Dit performatieve gedicht, een navigatie in de limbo van de dubbele afkomst, becommentarieert de raciale ervaring van het zelf. Door middel van een choreografie van de de.structurering, stelt Water, de ontheemde van het levende water het gewelddadig fragiele karakter van het lichaam van botten en het lichaam van vlees bloot. De articulatie van dit lichaam culmineert in een uiting, die een statement wordt, een positionering, die het publiek betrekt, nu eens als getuige, dan weer als gijzelaar.

Met haar eerste voorstelling begint Castélie Yalombo aan wat zij definieert als de odyssee van haar zwart worden. Geboren uit een Belgische moeder en een Congolese vader, roept ze de moeilijke ambivalentie op van lichamen die gevangen zitten in de fricties en spanningen die plaatsvinden tussen de categorieën van verbondenheid: het daar van de oorsprong, en het hier, de plaats van de geleefde ervaring. Doorkruist door haar studies aan het ISAC, haar werk met Faustin Linyekula en vervolgens Louise Vanneste, bewoont haar choreografie de verschuiving. Tussen incarnatie en spookachtigheid bezoekt ze verhalen, herinneringen, territoria waar, als opgehangen tussen de blik van de toeschouwers en haar eigen subjectiviteit, haar lichaam zich afspeelt, dit object dat, ondanks zichzelf, verhalen van overheersing, verplaatsing, ballingschap en hoop deponeert.